pirojil.punt.nl
Lief kreeg een mail van zijn detacheerder.
Of hij en partner ook mee wilden vieren dat het bedrijf 5 jaar bestaat.
DÛH feest! altijd leuk.
Maar door mijn werk, waar ik heulboel nieuwe dingen tegelijk moet oppakken en ik nog steeds dingen voor het eerst doe, luisterde ik maar met een half oor.
Net genoeg om op te slaan op welke dag en waar we verwacht werden.
de rest wist Lief immers.
'S morgens meteen het eerste probleem te tackelen
WHAT TO WEAR
Lees meer...
Wat heb ik nou dan weer beloofd?
Nu, na het eten
bij mijn tweede kop koffie realiseer ik me het ineens
het dat waar ik ja tegen gezegd heb.
Goffer.
Les geven over dementie 
op het Albeda college, 
2x45 minuten
Wat dacht ik vanmiddag.
toen leukste collega in onze vergadering inbracht dat ze die ene dag niet kon.
Leukste collega die dit werk al minstens 8 jaar doet.
Les geven aan een klas jonge mensen die in de zorg gaan werken of al werkzaam zijn
de stilte die viel duurde lang, 
te lang,
en toen leukste collega besloot dan maar af te zeggen,
vond ik dat eigenlijk te gek voor woorden.
Dat jonge mensen moeten leren over dementie is nodig,
Zij zijn straks degenen die mogelijk ook mij onder de douche zullen helpen als ik de pech heb om dement te worden.
Ohhhh
Krijg ineens een zweetaanval, nu al.
ik hoop dat ik iets van de bravoure terug krijg,
die ik vanmiddag voelde toen ik aanbood om die les te geven.


Lees meer...
Sinds een jaar of wat werk ik voor mensen met dementie en hun omgeving.
Daar zijn flitsende namen voor bedacht.
zorgtraject begeleider,  zorgadviseur,  casemanager- dementie....
Goed,
mijn werk bestaat uit het begeleiden, informeren, adviseren, zorg leveren,
 zorg inzetten, indicaties aanvragen, verwijzen, inlichten, voorlichten, overleggen,
en netwerken,  heel veel netwerken.
En zo af en toe nog iemand onder de douche zetten, een prikkie geven, of nagels knippen
 
Op het moment van een aanmelding, en die kan uit allerlei verschillende bronnen komen, maak ik een afspraak en ga op huisbezoek.
Op dat moment ga ik een verbinding met die mensen aan,
Daarna blijf ik regelmatig in hun gezin/ familie/ systeem komen, tot aan verhuizing/opname of overlijden.
.Mensen mogen me tussendoor altijd bellen op mijn werktelefoon, voor een vraag of advies.
Ik hoef niet te zeggen dat ik heel veel meemaak!!
En dat het soms hartverscheurend en verdrietig is, en dat dat een aanslag is op mijn eigen emoties dat hoef ik u niet te vertellen.
Maar wat een plezier en pret ik ook kan hebben, en genegenheid, dat vertel ik u wel.
 
 En nu is er een nieuwe uitdaging bijgekomen,
Gastspreker zijn in een Alzheimer café.
en na de zomer zelfs participant in het Alzheimercafé.
 
GLOEP
SLIK .
 
Leukste collega die dit al jaaaaren  met overtuiging deed,
gaat haar werkgebied uitbreiden en is daardoor in een ander deel van de stad werkzaam.
Die had ik niet zien aankomen, ik voelde me wel veilig onder haar vleugels.
 maar nu moet ik zelf gaan vliegen.
Weer een nieuwe uitdaging.
Mensen uit de wijk
pas op
Here I come
 
Lees meer...
Op huisbezoek kwam ik.
Hartsvriendinnen zijn het.
Twee dames van dik 80 waarvan de een (ik noem haar  Dikkie) lijdt aan de ziekte van Alzheimer.
 
Haar vriendin (ik noem haar Dapper) die ze al 60 jaar kent en volledig op vertrouwd,er zijn huwelijken die korter duren, zorgt voor structuur en alles wat ze zelf vergeet.
 
Maar Dapper is natuurlijk wel net zo oud als Dikkie.
Dikkie is nooit getrouwd geweest, heeft geen familie en daardoor heeft Dapper haar in haar gezin opgenomen.
Volledig verweven met elkaar.
Maar wonen beiden nog geheel zelfstandig in een seniorenflat
Dapper kan ook alles  zeggen, tegen Dikkie,  zaken die ik schoorvoetend en met de grootst mogelijke omzichtigheid benader.
Geen probleem voor Dapper, en heel bijzonder.... Dikkie accepteert het.
 
Maar Dikkie wil niks weten van hulp van anderen.
Dapper wil graag praten en gehoord worden en dan advies krijgen over hoe met Dikkie om te gaan.
Ze doet het echt heel knap.
Als het bij praten blijft vind Dikkie het nog prima.
Dus ga ik iedere 6 weken naar de frèle dametjes toe.
Meteen de eerste keer stond er een fikse punt appeltaart klaar mèt slagroom.
Gezellig vonden ze het, en ik was visite.
Maar inmiddels kom ik er een paar jaar, en nog steeds vinden ze het gezellig,
èn dus staat er steeds iets klaar voor bij de koffie.
Visite ben ik nu niet meer, gelukkig, want anders zou ik nooit de heikele punten in het gedrag van Dikkie kunnen bespreken.
of over de toekomst van Dikkie.
Maar steeds blijft er iets te snoepen als ik kom.
Gisteren een halve roomboter amandelstaaf. Echt per persoon hè.
Dus ik spreek mijn verbazing uit, hoe de dametjes nou zo slank (bijna mager) blijven.
Als ze toch steeds van die lekkernijen gebruiken.
Noujah eigenlijk weten ze het niet.
Terwijl ze iedere week minstens twee van die dikmakende maar overheerlijke gebakjes snoepen!
 
Dapper laat Dikkie heel knap in haar eigenwaarde, laat haar lekker rommelen in haar eigen huis, maar heeft vaste ontmoetingsmomenten in gelast.
Na het ontbijt drinken ze gezamenlijk koffie, dan helpt Dapper Dikkie op weg om boodschappen te gaan doen, alleen.
Briefje maken, route weer uitleggen, portemonnee weer zoeken, en daarna in de gaten houden of Dikkie wel binnen een redelijke tijd weer thuis is, en wat ze allemaal gekocht heeft en of het geld wel klopt met de bonnen.
Dan gezamenlijk de broodmaaltijd.
En 's middags rond drieen weer gezamenlijk koffie drinken, mèt wat lekkers.
Daarna gaan ze koken waarbij Dapper alles weer uit moet leggen,
want Dikkie kan geen apparaten meer bedienen, kan niet meer koken, maar een aardappel schillen en groenten wassen lukt nog wel!
Saampies eten ze dan, waarna de afwas moet gebeuren.
Laatst werd Dikkie een keer opstandig, ze wilde niet meer afdrogen.
Altijd hetzelfde liedje vond ze,
ze wilde afwassen en niet afdrògen! .
Noujah je begrijpt dat was een schokkende ervaring voor Dapper, het huilen stond haar  een week na dit akkefietje nog nader dan het lachen.
 
Eigenlijk vind ik het hoog tijd worden voor een paar dagen per week dagbehandeling voor Dikkie.
Maar daar willen de dametjes niks van weten.
 
Ik heb het ze ter overweging gegeven.
Volgende keer kom ik erop terug
ben benieuwd of ze het dan nog zo gezellig vinden als ik kom
Lees meer...
De instelling waar ik voor werk, gaat mogelijk fuseren.
We kregen een brief, waar dat instond.
Ik vindt het wel een uitdaging.
Zij die soms gezien worden als concurrent worden misschien collega's.
Ben heel benieuwd hoe dat allemaal gaat uitpakken.
Vooral die ene, waar al wat confrontaties mee zijn geweest, die niet zo aardige?
Volgens sommigen dan, ik heb haar een keer gezien.
Ik denk dat het nogal eens mee zou kunnen vallen, .misschien is het wel een heks.
Maar mijn eigen reputatie ken ik ook niet, geen idee wat er over me gezegd wordt.
Wat mensen van me vinden.
Het andere bedrijf heeft verzorgingshuizen  en dat hebben wij niet,ik denk dat het een gelukkig huwelijk zou kunnen worden tussen de beide bedrijven, we zouden elkaars werkgebied enorm aanvullen.
we gaan het meemaken..
Lees meer...
Soms vertellen mensen je iets heel bijzonders
die ene vertelde me dat ze iets terug gevonden had.
ze wist het zeker, ze was 
 
 
..................PANORAMAAL.....................
 
het heeft even geduurd voor ik iets terug kon zeggen.
 
Lees meer...
Met spoed moest ze opgenomen worden.
De hoogbejaarde dame,of zoals ze zelf zegt'' wijffie''.
Het ging echt niet meer thuis.
65 jaar geleden beloofden ze elkaar eeuwige trouw en tot de dood ons scheid enzo.
Helaas kwam er een derde in het spel.
Dubbelspel door de ziekte van Alzheimer.
Die maakte de aansluitingen in haar hoofd kapot, waardoor ze enorm veranderde.
Niks meer samen met hoogbejaarde partner, maar tegen hem.
Vijandig.
Ze herkent hem niet als hij vraagt of ze weer mee naar huis gaat.
Ze vind hem veel te oud voor haar.
En als ze haar woning weer wordt binnengebracht is  ze voor haar gevoel niet thuis.
Onrustig en op zoek is ze.
Vooral 's nachts  als hij slaapt gaat ze op pad.
Word ze thuisgebracht door buren of zoals de laatste keer de politie.
En dàt wist ze dus weer wel hè. 
"die leuke politieagenten, die knappe kerels,
waar ze best mee aan de zwier zou willen.
Gevoelig voor mannelijk schoon is ze, en dat steekt ze niet onder stoelen of banken.
Omzichtig want vrouw loodste ik haar in de auto
en ging op weg naar het tehuis voor de crisis opname.
Leuk stukkie rijden vond ze.
Eenmaal binnen werden we opgehaald door een broeder.
en ja hij was echt leuk!
Zooohooo jij bent een lekker ding, met jou ga ik wel mee.
Zegt ze.
Partner en zoon keken beschaamd naar de vloer,
en de broeder?
Die werd knalrood.
En ik moest zo lachen.
vervolgens werd ik door haar gekoppeld aan haar vrijgezelle zoon,
" want jullie kenne best same".
toen ik grinnikend tegenwierp dat ik al 30 jaar heel gelukkig getrouwd was,
haalde ze bakzeil, goed dan,
maar het had zo maar zo kenne weze!!
Tijdens het opname gesprek was ze gevat en vlot van de tongriem gesneden.
ze red het wel daar, met haar leuke broeder.
Vreselijk voor de man die achterblijft in hun huisje,
die zijn vrouw moest "weg"doen. 
Onbestorven weduwnaar,
Wat een verdriet........
 
 
 
Lees meer...
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl