pirojil.punt.nl

Vrijdagmorgen 30 november, mijn ouders zijn 56 jaar getrouwd. maar ik heb een paar werkafspraken die niet anders gepland konden worden, dus ik ga voor het eerst in jaren niet 's morgens op de koffie met gebak.
Mijn Lief neemt d'honneurs waar en dat is maar beter ook, want het cadeau wat we als kinderen dit jaar gaan geven kan ik toch niet aansluiten.
Het is iets met elektrukkerie en dan ben ik net C
atweazle. TTsssskkk

We betaalden met al hun kinderen gezamenlijk voor een nieuwe tuner versterker.

Al enige tijd werd het snoer van de oude ondersteunt door een stuk steen, en toen dat stuk steen voor de zoveelste keer( want stofzuigen) op de grond viel, besloot Pap dat het tijd werd voor een andere oplossing.

Hij klemde er gewoon een halve houten knijper tussen, en zowaar de stekker bleef weer zitten.
Maar uiteindelijk begaf de printplaat binnenin het (fossiele) apparaat het ook,
en konden Pap en Mam geen muziek, geen radio meer luisteren,en geen DVD meer zien.
Zusje vroeg een maand geleden of we al hadden bedacht wat we onze ouders cadeau wilden doen. persoonlijk bedenk ik dat soort dingen altijd pas tegen de tijd dat het bijna te laat is om te kopen, dus was ik erg blij dat ze ons wakker schudde, hadden we nog tijd genoeg om het uit te zoeken.
Nu staat er een nieuwe maar old fashioned look tuner versterker en het ding heeft gisteren de hele dag radio classic fm staan te spuien.
Ze zijn er er werkelijk blij mee.
En wij zijn blij dat we weer iets wisten om te geven,
want zolang iets het nog doet, willen ze het niet vervangen.
en Nee mijn ouders zijn geen Zeeuwen , maar sie bint wel suunig
 
 
en terwijl mijn Lief met mijn broer en ouders gezellig aan de koffie zat, reed ik weer richting Albeda college voor wèèr een gastles, ja nee....ja het wordt nog wat met me.
Het had gevroren dus mijn ruiten moesten gekrabt, en toen ik wegreed stond de airco volop te blazen om het condens aan de binnenkant van de ruiten ook weg te werken.
Toen ik voor het stoplicht stond om de snelweg op te kunnen r
ijden stopte er ineens een politie busje naast me op de busbaan en er keken twee agenten indringend en onderzoekend naar binnen.
Daar kan ik niet tegen, prompt werd ik nog neurotischer dan ik al was, en checkt alles wat ik fout zou hebben kunnen doen.
Ik kon niks bedenken, gordel had ik om, de ruiten waren helder doorzichtelijk, stond goed voorgesorteerd, goede verlichting aan, geen stukke lampen, richting gaf ik aan, heus niks op aan te merken.
Dus toen het licht op groen ging reed ik de invoegstrook op en keek nog steeds of ik gevolgd werd door die politiebus.
Dat leek niet zo, dus ik haalde opgelucht adem, gaf gas en voegde heel vlot in
1x hoppa naar links
Hoppa 2 keer naar de volgende baan en
hatsekidee de 3e x naar de laatste baan en daar reed ik vlot ingevoegd over nieuw asfalt naar Alexanderpolder.
Lekker vlot en ik dacht toen ik bij Barendrecht het nieuwe stuk snelweg overgleed, (want dat is gaaf splinternieuw asfalt) wat ben ik lekker op tijd en wat gaat het goed zo.
Maar al gaande weg, verschenen er borden met plaatsnamen en de afslag Den Haag kwam maar niet, en toen de borden met Dordrecht en Breda erop kwamen was ik verbaasd.
INEENS kwam het binnen.................
SUFK*T je rijd verkeerd..................
Je hebt de Benelux tunnel naar de noordelijke rondweg niet genomen, maar bent zuidelijke rondweg opgegaan..........

okeej
geen paniek
waar kan ik de snelweg weer af?
Dus bij Zwijndrecht reed ik de snelweg af, om er vervolgens onder de weg door aan de andere kant weer op te rijden.
En ik was zo lekker op tijd!!

Gelukkig herinnerde ik me dat als je Rotterdam binnenrijd via de Brienenoordbrug je er ook kunt komen, en jahoor na de brug verscheen er een bord ALEXANDERPOLDER

Toen ik de P+R plaats opreed was het 9 uur
de les begon om halftien.
Pfffff




Reacties
Het stadium van zorgen maken is aangebroken.
Zorgen maken om de Moeder, 
Mijn zorg is dat Moeder veranderd.
Fysiek werd ze al zoveel kleiner, nu zelfs wordt haar uitstraling  kleiner.
Steeds vaker vind ze dingen die ze vroeger vanzelfsprekend vond,
nu maar onzin en lastig.
Steeds vaker heeft ze "geen zin" in al dat "gedoe".
En heeft ze een uitgesproken mening over van alles en nog wat,
ook beginnen de akelige ervaringen uit haar verleden haar steeds meer te kwellen.
Zo moet ze steeds vaker over de oorlog praten, en over de armoe die ze als jong gezin hadden, met 4 kinderen te voeden.
Hoe ze soms hulp kregen van goede vrienden die het Sinterklaasfeest voor ons kinderen gewoon door liet gaan.
De schaamte die ze daarbij voelde.
En dat vind ik nou zo sneu, dat verdriet, omdat er geen oplossing voor is, anders dan luisteren en vertellen dat wij kinderen het anders hebben beleefd dan zij nu voelt.
 
Haar wereld beperkt zich steeds meer, door haar afwerende gedrag.
Moeder was altijd zeer sociaal, behulpzaam en gastvrij.
Ze was altijd keurig verzorgd, en ondanks bittere armoe in de jaren van hun huwelijk keurig gekleed.
Altijd was er tijd, een kop koffie, een boterham en  warmte voor wie het nodig had.
 
Vooral omdat het nu mijn werk is om mensen met  Dementie te begeleiden, komt ook ieder gesprek wat we voeren er automatisch op terecht.
Dementie.
Het komt in haar familie voor,
haar vader was erg dement, en tante Zus van haar vader ook.

Maar zegt moeder dan opgelucht, dat ze daar gèèn last van heeft , en mocht het ooit zo zijn , dat ze dan haar voorzorgsmaatregelen genomen heeft.
Ook zegt ze dat haar oudste dochter (ik dus) wel ervoor zal zorgen dat ze nooit naar een tehuis toe hoeft.
 
Ik zie de positie van Vader veranderen, bezorgd en  beschermend.
Sussend, en hij probeert problemen uit huis te houden, wat meteen het aantal bezoekers minimaliseert.
Veel te onrustig.
voor haar, maar uiteindelijk ook voor hem.
Saampies redden ze het het beste.
Waarbij Vader steeds meer taken op zich neemt.
En omdat ze onze oplossingen niet willen, horen we het ook niet
als er problemen zijn.
Ze schermen zich saampies af.
We worden niet gebeld, maar we bevinden ons in select gezelschap,
ook de huisarts wordt niet geconsulteerd bij ziekte of ongevalletjes.
Met 40graden koorts kun je best bij de Vader achterop de fiets naar een ziekenhuis in een ander dorp, meent de Moeder.
En als je je kniebanden verdraaid kun je rustig wachten tot de zwelling weg is en er blauwe plekken in je kuiten zakken volgens de Vader
Alles gaat vanzelf over volgens de Moeder.

Dus maak ik me zorgen over die dingen, waar zij dat niet meer over doen.

 
 
Lees meer...
.........Zorgen........
          Voor
          Om
         Over
          Van
          Met
           Ont-
           Ver-
           Be-
          
Lees meer...
Zo wil de Moeder geen BH meer aan, het zijn rotdingen, haar ogen zien de haakjes niet meer, de band om haar borstkas heen knelt en de cups zijn slap en hangen ook.
Niemand ziet het verschil, zegt ze.
Ik vertel haar dat niemand dat durft te zeggen,
maar dat ik het verschil wel degelijk zie.
Alleen ik snijd dat onderwerp wel aan.
Ik stel voor dat we samen eens gaan kijken naar een goed passende
verantwoorde BH, die niet knelt.
Tssssskkkk
Hoe ik het in mijn hoofd haal.
ten 1e houd ze absoluut niet van winkelen.
2e kost dat speciale gevalletje vast veel geld
3e niemand zal het verschil zien.
4e ze wil al die onzin niet meer.
PUNT.
En ik snap het best wel een beetje, maar ik weet ook dat ze vroeger keurig was,
en weet dat ze vroeger over mensen, die zich niet netjes verzorgden, meewarig sprak.
en nu gebeurt het haar, en ze vindt het volkomen normaal.
 Grappig is wel dat ze mij aangesteld heeft als de bewaakster van haar toekomst, maar als ik me dan van mijn taak wil kwijten, ze het heft in eigen hand houdt.
Ze veranderd, mijn Moeder
Lees meer...
Wel speciaal  was het....op verjaardagsbezoek gaan met een caravan.
Dat weekend gingen we vrienden bezoeken die een seizoenplaats hebben op een camping.
Maakten we er meteen een mini vakantie van.
Vrijdag na mijn werkroute vertrokken we.
Hond en zoons bleven thuis.
Fijne combi....hoopte ik.
Lief werkte vrijdag niet, en zou alles reisklaar maken.
Als voorbereiding werd het dus tijd voor de watmoeterechtmee lijst.
Eigenlijk elke keer hetzelfde,
met dien verstande dat we dit keer wel meenamen wat we vorige keer vergaten.
Om dan weer andere dingen te vergeten.
Ach het houd ons lekker bezig.
Het was heerlijk weer, voor eten werd gezorgd,en we hebben lekker bijgekletst.
Geweldig genoten van het verjaarsbezoek.
 
Lees meer...
Twee weken geleden hoorde ik een ambulance gierend door het dorp janken.
Op P2000 pagina keek ik waar hij heen ging.
Sjips de melding voor een paar straten verderop.
Even later komt jongste zoon binnen, en vertelt dat vader van zijn vriend een hartinfarct heeft gehad buiten op straat.
Daar ging die ambu dus heen, even later versterking, nog een ambu.
Vriend had gepingd en het was erg heftig.
Vriend van zoon is 17, en hield het hoofd van zijn vader op schoot tijdens het wachten op ambu.
Hartverscheurend.
Vader van vriend was ook coach van waterpolo team waar zoon inzat, en hoewel we niet bij elkaar over de vloer komen, waren er vele raakpunten met onze gezinnen.
Het ging niet goed.
Het reanimeren was gelukt, maar hij was in coma, en tegen welke prijs moest afgewacht worden.
Na een week van wachten, hopen en vrezen en onderzoeken bleek dat er forse hersenbeschadigingen waren, hij niet meer uit coma zou komen, en moest er besloten worden.
De apparatuur ging uit,en hij overleed.
Ed werd maar 52 jaar, veel sporten, nooit drinken of roken, zomaar weg.
Zomaar na het boksen met zijn zoon van zijn fiets gevallen en nooit meer terug naar huis.
Ben er stuk van.
Maandag tijdens onze vakantie was de begrafenis.
ik moest er naar toe, om het door te laten dringen dat het werkelijk zo was.
het afscheid was goed en mooi, maar intens verdrietig,zo jòng!
Veel collega's van de politie, en tijdens zijn laatste rit naar de begraafplaats reden er 6 politiemotoren vooraan, de stoet erachter was enorm.
Voor de laatste keer blokkeerde hij de doorgaande wegen in ons dorp.
Wat zou hij er een plezier om gehad hebben.
 
Dag Ed.
 
 
 
Lees meer...
Vakantie, dat moesten we maar doen hadden we besloten.
Na veel overleg met elkaar, agenda`s vergelijken kwamen we uit op week 36.
dan zou de opdracht van Lief klaar zijn, en mijn collega's gewoon aan het werk.
Niets stond een weekje vakantie in de weg.
Niets??
Noujah 
Het weer .
ik zeg er niks van.
Alles is al gezegd over
Het WEER.
 
Goed.
Lief moest nog wel een donderdag les geven in Sittard, en 's avonds in Utrecht.
Diezelfde middag had ik mijn laatste cursusmiddag in Nijmegen.
De camping die we uitzochten lag in Berg en Dal, hadden we maar èèn auto mee te nemen.
Lief vertrok  die dag vroeg met de auto en ik nam tegen enen een taxi.
Taxichauffeur vroeg, toen ik hem belde waar hij mij vandaan moest halen.
De Zevenheuvelenweg.
Vraagt ìe "zit die camping aan de linkerkant of rechterkant van de weg.
Ik schiet in een bulderlach en zeg, màn ik verdwaal nog op de camping, 
Na een voorspoedig ritje wat is het daar prachtig en weer terug,nog steeds erg mooi, was ik tegen zessen bij de tent met hond terug.
Zit ik tegen  21.00  lekker te lezen voor de caravan in de voortent,
jawel de voortent,
(was pas de tweede keer dat we die gebruikt hebben in al die jaren caravangebruik)
Hetweerweetuwel.
 
Twitter ik net dat ik zo heerlijk zit te lezen, hond aan mijn voeten lekker warm,
zit ik ineens te schudden in mijn stoel.
21.04 uur was het.
Op Twitter vloog mijn TL  vol met #aardbeving
HUH
een heuse aardbeving,
het was niet de wind die de voorgaande dagen zo had huisgehouden.
Het was een hartslagversnellende gewaarwording.
Hier de link die ik kreeg toegestuurd van een Tweepie @janklomp

Maar verder heb ik het niet over het weer.
 
 
 
 
 
Lees meer...
Een pittige dame, dat is ze, mijn schoonmama.
alles zelf doen.
Natuurlijk!
Gelukkig woont haar dochter, mijn schoonzus, bij haar in de buurt, zodat het ook lijkt of ze alles zelf doet.
Maar eerlijk is eerlijk, ze doet nog veel zelf, haar fysiek is best goed.
Voor een 82 jarige.
Paar weken geleden op een woensdag, vond ze haar tuintje een beetje vol en rommelig,
je moet tenslotte nog wel aarde zien tussen de planten,
en ze besloot 'even ' er wat tussenuit te trekken.
Helaas bleef haar schoen in de natte aarde vast zitten en verloor ze haar evenwicht.
Tja
Toen lag ze op de grond, op de drempel van haar huis,
en gelukkig had ze haar alarmketting naast haar bed liggen,
want het is zo'n lelijk ding om om te hebben.
En binnen een uur lag ze in een ziekenhuis, 
Diagnose: gebroken heup.
Enige fatsoenlijke oplossing was een operatie.
Die heeft nog even op zich laten wachten vanwege overvolle planning van de OK, maar op vrijdagmiddag werd ze dan toch voorzien van een nieuwe kophals-prothese.
Alles ging voorspoedig,
ze verwijderde zelf haar catheter (oh zit daar een ballonnetje aan)
en ging na een kleine week naar huis.
Ja naar huis.
Met thuiszorg 2x per dag, dat dan nog wel.
En een buurvrouw die dagelijks even komt kijken.
En de Fysiotherapeut
en een rollator.
een lastig ding, lopen zonder gaat vèèl beter.
 
.......................ZUCHT ..........................
 
 
 
 
 
 
 
Lees meer...
Gelukkig kocht Lief een regenmeter voor in de tuin.
Stel je voor dat er zo vreselijkveel water valt
en dat je niet eens weet hoe vreselijkveel water het is.
Beetje jammer van die vreselijkehoeveelheid water.
 
Herinneringen aan voorbije vakanties zijn er genoeg.
Kleine kinderen, regen en stormbuien.
Memorabele vakanties waren dat.
Hangen aan de stokken van je tent omdat de lucht donkergroen wordt en de wind anders je tent wegblaast.
Water dat op alle onmogelijke manieren je tent doorspoelt.
Je grondzeil bobbelt en beweegt.
Lief die in korte broek, gewapend met schuttersschepje middenin de nacht, doorweekt een geultje graaft.
Dat ene jaar waarin jongste besloot dat  íe met 9 maanden best zelfstandig kon lopen, maar dat nog met vallen en opstaan moest doen en het niet ophield met regenen.
Dat was het jaar dat we niet gingen kamperen, maar dagjes uit.
En we een videocamera kochten. die eerste vakantiefilmpjes getuigen van al het water dat toen viel.
En weet je.....
De kinderen hebben er nooit last van gehad, die regen.
dus besloten wij er ook maar geen last van te hebben. 
als de droge kleding op was, was ook de vakantie over. zo simpel was het

Lees meer...
Van Brigitte Kaandorp kregen sis en haar hub, Lief en ik tijdens ons bezoek aan haar voorstelling een cursus thuiscabaret voor beginners.
Een 10 stappenplan en tips.
 
Heel herkenbaar was voor ons het ANWB echtpaar.
zelfde fietsen, zelfde vesten, altijd goed voorbereid, alles bij zich,
en op de juiste plekjes zijn als het fluitekruid bloeit.
Ze zwijmelde ervan.
En ik ril ervan.
Terwijl aan de oorsprong hetzelfde gevoel ligt.
Net zoals Kaandorp ben ik enigzins chaotisch
En dan lijkt het alsof anderen het altijd goed voor elkaar hebben. 
de rust die het uitstraalt.
Het "Ohh dat wil ik ook" gevoel.
Gruwelijk gelachen
vooral omdat wij precies het tegenovergestelde zijn hiervan.
Lief en ik.
Er is ook zovèèl om te vergeten.
Bandenplakspullen.
Drinken
Portemonnee
Fototoestel is een berucht vergeet artikel
Telefoon.
Vertrekken als je eigenlijk zou moeten eten.
Zelfs mèt een routekaart nog anders bij de paddestoel van de ANWB uitkomen
U begrijpt wij gaan vaak nìèt helemaal goed voorbereid met de fiets weg.
En onze vakantie duurde nog voort hè!!
Lief merkte, tijdens weer zo'n heuvel, op
dat hij anders aankeek tegen mijn gemopper.
Bij cabaretiers betaal je voor een kaartje, bij mij kreeg hij het voor niks voor zijn voeten.
En besloot er de lol maar van in te zien.
Ik hartje Lief
 
 
 
Lees meer...
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl