Op huisbezoek kwam ik.
Hartsvriendinnen zijn het.
Twee dames van dik 80 waarvan de een (ik noem haar Dikkie) lijdt aan de ziekte van Alzheimer.
Haar vriendin (ik noem haar Dapper) die ze al 60 jaar kent en volledig op vertrouwd,er zijn huwelijken die korter duren, zorgt voor structuur en alles wat ze zelf vergeet.
Maar Dapper is natuurlijk wel net zo oud als Dikkie.
Dikkie is nooit getrouwd geweest, heeft geen familie en daardoor heeft Dapper haar in haar gezin opgenomen.
Volledig verweven met elkaar.
Maar wonen beiden nog geheel zelfstandig in een seniorenflat
Dapper kan ook alles zeggen, tegen Dikkie, zaken die ik schoorvoetend en met de grootst mogelijke omzichtigheid benader.
Geen probleem voor Dapper, en heel bijzonder.... Dikkie accepteert het.
Maar Dikkie wil niks weten van hulp van anderen.
Dapper wil graag praten en gehoord worden en dan advies krijgen over hoe met Dikkie om te gaan.
Ze doet het echt heel knap.
Als het bij praten blijft vind Dikkie het nog prima.
Dus ga ik iedere 6 weken naar de frèle dametjes toe.
Meteen de eerste keer stond er een fikse punt appeltaart klaar mèt slagroom.
Gezellig vonden ze het, en ik was visite.
Maar inmiddels kom ik er een paar jaar, en nog steeds vinden ze het gezellig,
èn dus staat er steeds iets klaar voor bij de koffie.
Visite ben ik nu niet meer, gelukkig, want anders zou ik nooit de heikele punten in het gedrag van Dikkie kunnen bespreken.
of over de toekomst van Dikkie.
Maar steeds blijft er iets te snoepen als ik kom.
Gisteren een halve roomboter amandelstaaf. Echt per persoon hè.
Dus ik spreek mijn verbazing uit, hoe de dametjes nou zo slank (bijna mager) blijven.
Als ze toch steeds van die lekkernijen gebruiken.
Noujah eigenlijk weten ze het niet.
Terwijl ze iedere week minstens twee van die dikmakende maar overheerlijke gebakjes snoepen!
Dapper laat Dikkie heel knap in haar eigenwaarde, laat haar lekker rommelen in haar eigen huis, maar heeft vaste ontmoetingsmomenten in gelast.
Na het ontbijt drinken ze gezamenlijk koffie, dan helpt Dapper Dikkie op weg om boodschappen te gaan doen, alleen.
Briefje maken, route weer uitleggen, portemonnee weer zoeken, en daarna in de gaten houden of Dikkie wel binnen een redelijke tijd weer thuis is, en wat ze allemaal gekocht heeft en of het geld wel klopt met de bonnen.
Dan gezamenlijk de broodmaaltijd.
En 's middags rond drieen weer gezamenlijk koffie drinken, mèt wat lekkers.
Daarna gaan ze koken waarbij Dapper alles weer uit moet leggen,
want Dikkie kan geen apparaten meer bedienen, kan niet meer koken, maar een aardappel schillen en groenten wassen lukt nog wel!
Saampies eten ze dan, waarna de afwas moet gebeuren.
Laatst werd Dikkie een keer opstandig, ze wilde niet meer afdrogen.
Altijd hetzelfde liedje vond ze,
ze wilde afwassen en niet afdrògen!
.
Noujah je begrijpt dat was een schokkende ervaring voor Dapper, het huilen stond haar een week na dit akkefietje nog nader dan het lachen.
Eigenlijk vind ik het hoog tijd worden voor een paar dagen per week dagbehandeling voor Dikkie.
Maar daar willen de dametjes niks van weten.
Ik heb het ze ter overweging gegeven.
Volgende keer kom ik erop terug
ben benieuwd of ze het dan nog zo gezellig vinden als ik kom
| 
