pirojil.punt.nl
Laatste artikelen

Achjee zomaar weer een heul lange tijd voorbij, waar niet geblogd werd.

Heb ik daar excuses voor?

nou druk met werken, wat steeds uitgebreider wordt, stormachtige ontwikkelingen rondom case management, AWBZ, WMO, deelgemeente, werkgever, fusie, cursussen.

en de transformatie van Punt.nl heeft me  geen goed gedaan, weer opnieuw alles uitzoeken, vreemde namen en kreten voor zaken die ik nog steeds niet begrijp.

wat ook niet hielp is het hebben van een Ipad, dus ik pakte de puuter minder snel, zo'n padje is snel en handzaam, helaas loopt het blogsysteem niet goed op de Ipad, dus was het blog een ondergeschoven blaadje

Kortom geen excuses.

Wat is er gebeurd? Onze Pippa heeft inmiddels haar laatste leven ook ingeleverd en overleed rustig in huis.

we gaven haar een plaatsje in de tuin, met een nieuw struikje erbovenop.

she's growing daisy's.

 

 

 

Reacties

Vrijdagmorgen 30 november, mijn ouders zijn 56 jaar getrouwd. maar ik heb een paar werkafspraken die niet anders gepland konden worden, dus ik ga voor het eerst in jaren niet 's morgens op de koffie met gebak.
Mijn Lief neemt d'honneurs waar en dat is maar beter ook, want het cadeau wat we als kinderen dit jaar gaan geven kan ik toch niet aansluiten.
Het is iets met elektrukkerie en dan ben ik net C
atweazle. TTsssskkk

We betaalden met al hun kinderen gezamenlijk voor een nieuwe tuner versterker.

Al enige tijd werd het snoer van de oude ondersteunt door een stuk steen, en toen dat stuk steen voor de zoveelste keer( want stofzuigen) op de grond viel, besloot Pap dat het tijd werd voor een andere oplossing.

Hij klemde er gewoon een halve houten knijper tussen, en zowaar de stekker bleef weer zitten.
Maar uiteindelijk begaf de printplaat binnenin het (fossiele) apparaat het ook,
en konden Pap en Mam geen muziek, geen radio meer luisteren,en geen DVD meer zien.
Zusje vroeg een maand geleden of we al hadden bedacht wat we onze ouders cadeau wilden doen. persoonlijk bedenk ik dat soort dingen altijd pas tegen de tijd dat het bijna te laat is om te kopen, dus was ik erg blij dat ze ons wakker schudde, hadden we nog tijd genoeg om het uit te zoeken.
Nu staat er een nieuwe maar old fashioned look tuner versterker en het ding heeft gisteren de hele dag radio classic fm staan te spuien.
Ze zijn er er werkelijk blij mee.
En wij zijn blij dat we weer iets wisten om te geven,
want zolang iets het nog doet, willen ze het niet vervangen.
en Nee mijn ouders zijn geen Zeeuwen , maar sie bint wel suunig
 
 
en terwijl mijn Lief met mijn broer en ouders gezellig aan de koffie zat, reed ik weer richting Albeda college voor wèèr een gastles, ja nee....ja het wordt nog wat met me.
Het had gevroren dus mijn ruiten moesten gekrabt, en toen ik wegreed stond de airco volop te blazen om het condens aan de binnenkant van de ruiten ook weg te werken.
Toen ik voor het stoplicht stond om de snelweg op te kunnen r
ijden stopte er ineens een politie busje naast me op de busbaan en er keken twee agenten indringend en onderzoekend naar binnen.
Daar kan ik niet tegen, prompt werd ik nog neurotischer dan ik al was, en checkt alles wat ik fout zou hebben kunnen doen.
Ik kon niks bedenken, gordel had ik om, de ruiten waren helder doorzichtelijk, stond goed voorgesorteerd, goede verlichting aan, geen stukke lampen, richting gaf ik aan, heus niks op aan te merken.
Dus toen het licht op groen ging reed ik de invoegstrook op en keek nog steeds of ik gevolgd werd door die politiebus.
Dat leek niet zo, dus ik haalde opgelucht adem, gaf gas en voegde heel vlot in
1x hoppa naar links
Hoppa 2 keer naar de volgende baan en
hatsekidee de 3e x naar de laatste baan en daar reed ik vlot ingevoegd over nieuw asfalt naar Alexanderpolder.
Lekker vlot en ik dacht toen ik bij Barendrecht het nieuwe stuk snelweg overgleed, (want dat is gaaf splinternieuw asfalt) wat ben ik lekker op tijd en wat gaat het goed zo.
Maar al gaande weg, verschenen er borden met plaatsnamen en de afslag Den Haag kwam maar niet, en toen de borden met Dordrecht en Breda erop kwamen was ik verbaasd.
INEENS kwam het binnen.................
SUFK*T je rijd verkeerd..................
Je hebt de Benelux tunnel naar de noordelijke rondweg niet genomen, maar bent zuidelijke rondweg opgegaan..........

okeej
geen paniek
waar kan ik de snelweg weer af?
Dus bij Zwijndrecht reed ik de snelweg af, om er vervolgens onder de weg door aan de andere kant weer op te rijden.
En ik was zo lekker op tijd!!

Gelukkig herinnerde ik me dat als je Rotterdam binnenrijd via de Brienenoordbrug je er ook kunt komen, en jahoor na de brug verscheen er een bord ALEXANDERPOLDER

Toen ik de P+R plaats opreed was het 9 uur
de les begon om halftien.
Pfffff




Reacties
Dan na 5 dagen moet je weer eens op huis aan.
Het zelfde ritueel voltrekt zich op de vlieghaven Tegel,
met bij de douane het enige verschil dat er nòg mèèr uitmoest.
Je voelt een beschamend gevoel van onvrijwillige striptease ontstaan.
 
Maar de boarding medewerkster zag dat wij lange mensen zijn en reserveerde de stoelen bij de nooduitgangen voor ons.
Hurray voor haar, de ruimte mensen, de ruimte.
Deze piloot had een ander doel voor ogen dan de vorige, en stuurde zijn masjien minder vechtend, zuchtend en steunend de hoogte in
Soepel en krachtig reageerden de motoren, en een heel rustige vlucht was het gevolg.
Zo heel anders dan de heenweg, en door de veel betere weersomstandigheden was de landing ook een makkie.
Dat ik niet de enige was die het beveiligingspersoneel verwarrend en vervelend had gevonden bleek uit de stress die ontstond toen Lief zijn autosleutel mistte.
Vrijdagavond in het hotel was Lief ineens op zoek naar iets, en hij weet dat als hij mij vraagt waar iets is, ik een beetje (compleet gierend) in de stress schiet.
Maar ja twee koffertjes en een jasje, meer te zoeken viel er niet.
Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie, hij was zijn sleutel van de auto kwijt,
en dat moest òf op de luchthaven òf in het vliegtuig gebeurd zijn.
Leve de smartphones. 
Lief belde met  vliegveld, enja hoor er was een autosleutel gevonden.
Na wat uitleg over hoe deze eruit zag, en wanneer de sleutel in de verdomde grijze bak was blijven liggen kwam de baliemedewerkster er ook op uit dat het Lief's sleutel moest zijn.
Bij terugkeer konden we die afhalen bij de informatie balie.
PPPffffffff
Mààr genoeg gezeurt
 
Het is een prachtige stad, we waren met leuke mensen op pad, we hebben het goed gehad.
 
 
 
 
Lees meer...
Lief kreeg een mail van zijn detacheerder.
Of hij en partner ook mee wilden vieren dat het bedrijf 5 jaar bestaat.
DÛH feest! altijd leuk.
Maar door mijn werk, waar ik heulboel nieuwe dingen tegelijk moet oppakken en ik nog steeds dingen voor het eerst doe, luisterde ik maar met een half oor.
Net genoeg om op te slaan op welke dag en waar we verwacht werden.
de rest wist Lief immers.
'S morgens meteen het eerste probleem te tackelen
WHAT TO WEAR
Lees meer...
Uiteindelijk kalmeer ik wat en laat me meevoeren het vliegtuig in.
Gelukkig ben ik niet alleen.
Lief en twee vrienden zijn mee.
Het vliegtuig levert knietje vrijen en het ruitjespatroon van het netje van de stoel voor me op.
Ik ben te lang voor de stoelen.
Vervolgens na het hele startritueel stijgen we op.
De hele vlucht tot we op hoogte zijn klimt het vliegtuig met ingehouden woede en grommend zijn weg, om vervolgens de daling alweer in te zetten.
dan blijkt het wat onstuimig weer en bonkend en schokkend landen we op Tegel vliegveld in Berlijn.
Ohyeah  de JOY!!
Daarna volgen er 5 dagen van verbazing, bewondering, lachen, veel praten, uit eten, glaasjes wijn, pret, lopen,metro, trein en bus reizen, veel zien, genieten van een prachtige stad met al zijn diversiteit, verbijstering over de ellende die er zolang geheerst heeft.
 
En weet je wat?
Ik heb er de lamp van mijn leven gevonden.
Alle lampen die we hier in huis hebben zijn compromissen tussen de smaak van mij en Lief, die verschilt nogal.
Maar dit was DE LAMP.
Die hing daar een beetje achteloos te pronken in een restaurant.
Eenmaal thuis heb ik het wereldwijdeweb aan een grondige speurtocht onderworpen en ja!!
ik vond er èèn bijna gelijk aan die ene.
Een plaatje!!!!!!
 
Enfin u begrijpt het misschien wel.........
We moeten er nog even over onderhandelen,
want die pracht heeft zijn prijs.
 
 
 
 
Lees meer...
Vorige week zijn we een paar dagen naar Berlijn geweest.
Met het vliegtuig.
Nou dat was nog wel een dingetje voordat je weg kunt.
Allereerst moesten er koffertjes komen, die de goede maten hadden om als handbagage mee te kunnen.
En als je dan iets gevonden hebt, blijkt wat je allemaal toch niet als handbagage mee mag nemen, zodat je meteen gedwongen bent om toch een koffertje als ruimbagage mee te laten gaan.
Vervolgens mag er geen vloeibaar spul mee, maar als het dan wel kleiner is dan 100ml moet het in een doorzichtige afsluitbare plastic zak.
Dan moet je bedenken wat je mee wil nemen om aan te doen.
Kleding, paar schoenen, laarzen?
en dan het gewicht in de gaten houden.
keuze's keuze's
Dan is het zover.
Twee uur voor vertrek aanwezig, inchecken, wegen van de koffers,
dan twee uur stuk slaan met koffie drinken.
En dan als klapstuk de douane.
Er staat een rij mensen bij een lopende band met grijze kratten,
ik zie koffers en jasjes erin verdwijnen, door de scanner.
er wordt niet gesproken, alleen maar gewuift met handen,
of ik een beetje wil opschieten.
 Ik doe wat ik de anderen heb zien doen,ondertussen goochelend met paspoort en boardingskaart,
blijkbaar is het niet voldoende,  kortaf wordt er gemeld dat mijn riem, telefoon, mijn halsketting er ook in moeten.
Dan wordt ik door een poort gewuift,
dat gaat niet goed, ik moet terug...Laarzen uit....
Daar sta ik dan,
op mijn kousevoeten,
zonder jas,
met afzakkende rok,
bijna in tranen.
Ik voelde me wanhopig.
Iedere vraag die ik stelde werd met nauwelijks verholen ongeduld beantwoord met ja of nee.
en dan blijken de beugels van je BH, ook nog een piep op te leveren,
en wordt je nog gefouilleerd.
 
Nou en dan heb ik het allemaal alweer gehad.
dan kunnen ze me allemaal de boom in
dan sta ik te steigeren, 
Sodemieter maar op
vergeet dat verrekte vliegtuig maar,
ik stap wel in de auto.
die tijdswinst van dat vliegen ?
zoveel relaxter dan auto rijden?
benzinekosten hoger?

Zeer zwaar overgewaardeerd dat vliegen.
 
 
 
 
 
Lees meer...
Vandaag is Maria jarig.
ze wordt 60.
Dat vierde ze gisteravond  met vrienden.
Wij waren er ook.
Heerlijk feest, Geweldige locatie
http://www.koetshuis.net/ 
Wat erg leuk was dat de meeste mensen alleen Maria en haar zus kennen.
een grote groep mensen bij elkaar
Maria is de verbinding tussen hen.
Dus er viel heel wat te praten, hoe heb jij Maria leren kennen, en de daarbij behorende Herinneringen.
Het was een geslaagde avond met mooie mensen.
Leuke ontmoetingen gehad.
 
 
Lees meer...
Het stadium van zorgen maken is aangebroken.
Zorgen maken om de Moeder, 
Mijn zorg is dat Moeder veranderd.
Fysiek werd ze al zoveel kleiner, nu zelfs wordt haar uitstraling  kleiner.
Steeds vaker vind ze dingen die ze vroeger vanzelfsprekend vond,
nu maar onzin en lastig.
Steeds vaker heeft ze "geen zin" in al dat "gedoe".
En heeft ze een uitgesproken mening over van alles en nog wat,
ook beginnen de akelige ervaringen uit haar verleden haar steeds meer te kwellen.
Zo moet ze steeds vaker over de oorlog praten, en over de armoe die ze als jong gezin hadden, met 4 kinderen te voeden.
Hoe ze soms hulp kregen van goede vrienden die het Sinterklaasfeest voor ons kinderen gewoon door liet gaan.
De schaamte die ze daarbij voelde.
En dat vind ik nou zo sneu, dat verdriet, omdat er geen oplossing voor is, anders dan luisteren en vertellen dat wij kinderen het anders hebben beleefd dan zij nu voelt.
 
Haar wereld beperkt zich steeds meer, door haar afwerende gedrag.
Moeder was altijd zeer sociaal, behulpzaam en gastvrij.
Ze was altijd keurig verzorgd, en ondanks bittere armoe in de jaren van hun huwelijk keurig gekleed.
Altijd was er tijd, een kop koffie, een boterham en  warmte voor wie het nodig had.
 
Vooral omdat het nu mijn werk is om mensen met  Dementie te begeleiden, komt ook ieder gesprek wat we voeren er automatisch op terecht.
Dementie.
Het komt in haar familie voor,
haar vader was erg dement, en tante Zus van haar vader ook.

Maar zegt moeder dan opgelucht, dat ze daar gèèn last van heeft , en mocht het ooit zo zijn , dat ze dan haar voorzorgsmaatregelen genomen heeft.
Ook zegt ze dat haar oudste dochter (ik dus) wel ervoor zal zorgen dat ze nooit naar een tehuis toe hoeft.
 
Ik zie de positie van Vader veranderen, bezorgd en  beschermend.
Sussend, en hij probeert problemen uit huis te houden, wat meteen het aantal bezoekers minimaliseert.
Veel te onrustig.
voor haar, maar uiteindelijk ook voor hem.
Saampies redden ze het het beste.
Waarbij Vader steeds meer taken op zich neemt.
En omdat ze onze oplossingen niet willen, horen we het ook niet
als er problemen zijn.
Ze schermen zich saampies af.
We worden niet gebeld, maar we bevinden ons in select gezelschap,
ook de huisarts wordt niet geconsulteerd bij ziekte of ongevalletjes.
Met 40graden koorts kun je best bij de Vader achterop de fiets naar een ziekenhuis in een ander dorp, meent de Moeder.
En als je je kniebanden verdraaid kun je rustig wachten tot de zwelling weg is en er blauwe plekken in je kuiten zakken volgens de Vader
Alles gaat vanzelf over volgens de Moeder.

Dus maak ik me zorgen over die dingen, waar zij dat niet meer over doen.

 
 
Lees meer...
Wat heb ik nou dan weer beloofd?
Nu, na het eten
bij mijn tweede kop koffie realiseer ik me het ineens
het dat waar ik ja tegen gezegd heb.
Goffer.
Les geven over dementie 
op het Albeda college, 
2x45 minuten
Wat dacht ik vanmiddag.
toen leukste collega in onze vergadering inbracht dat ze die ene dag niet kon.
Leukste collega die dit werk al minstens 8 jaar doet.
Les geven aan een klas jonge mensen die in de zorg gaan werken of al werkzaam zijn
de stilte die viel duurde lang, 
te lang,
en toen leukste collega besloot dan maar af te zeggen,
vond ik dat eigenlijk te gek voor woorden.
Dat jonge mensen moeten leren over dementie is nodig,
Zij zijn straks degenen die mogelijk ook mij onder de douche zullen helpen als ik de pech heb om dement te worden.
Ohhhh
Krijg ineens een zweetaanval, nu al.
ik hoop dat ik iets van de bravoure terug krijg,
die ik vanmiddag voelde toen ik aanbood om die les te geven.


Lees meer...
Gistermorgen liep ik de tuin door, en zag dat het reiger alarm was afgegaan.
alle nylon draden waren kapot en een stokje waar de draden aan vast zaten lag in de vijver.
Dus het ongenode bezoek was in ieder geval niet gemakkelijk verlopen.
Ineens viel het me op dat de watelelie er zo raar bij lag, rommelige stelen en niet op de plek waar hij altijd dreef.
Vreemd, totdat ik wortels zag drijven.
Juist ja drijven.
Wat is internet dan toch handig, ik zocht naar drijvende waterlelies en vond dat de wortels soms boven komen drijven omdat ze zoveel lucht bevatten, en er niet voldoende houvast in de bodem is.
Advies om dat te voorkomen stond er ook nog bij .
Nu nog de tijd vinden om de plomp in te gaan, de wortelkluit te klieven
en de leliewortels weer te laten afzinken.
 We hadden wat vorstschade in de tuin. en een rood esdoornboompje was kapot.
Die hebben we vervangen bij de vijver
en op de plek van de amerikaanse seringstruikjes, die ook doodvroren, hebben we nòg een esdoornboompje gezet, maar dan een groenwitte blad variant.
Gelukkig regent het volop, dus bang voor verdroging hoeven we niet te zijn 
Het lijkt erop dat de goudwindes de winter goed hebben doorstaan,
en de reiger niet al te veel schade heeft aangericht.
ze springen dat het een lieve lust is, als we voer in de vijver gooien.
Verder wil ik graag weer een egel in de tuin, want nu moet ik alle slakken zelf vangen.
Lijkt me geweldig om zo'n egeltje te horen grommen en knorren,
en meteen de slakkenpopulatie te minimaliseren.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl